Η γιαγιά μάς κακομαθαίνει διατροφικά

Η γιαγιά και ο παππούς είναι από τις πιο εμβληματικές μορφές της ελληνικής οικογένειας και αναπόσπαστο κομμάτι της παιδικής ηλικίας μας. Από τα παλιά τα χρόνια μέχρι σήμερα, η ώρα της γιαγιάς και του παππού είναι η αγαπημένη μας αφού συνήθως σημαίνει δώρα, παιχνίδι, πολύ φαγητό και κυρίως “ελεύθερο” φαγητό.

Τι γίνεται όμως όταν αυτό συμβαίνει συχνά; Πόσο μπορεί η γιαγιά να βγάλει το παιδί εκτός διατροφικού προγράμματος και τι μπορούμε να κάνουμε ως γονείς γι’ αυτό;

Η σύγχρονη γιαγιά
Η γιαγιά που μας έφτιαχνε εκείνη τη στιγμή ό,τι λιχουδιά θέλαμε, δεν υπάρχει πια. Πρώτον γιατί οι γιαγιάδες έχουν εκσυγχρονιστεί με αποτέλεσμα να γνωρίζουν πολλά περισσότερα για ζητήματα διατροφής και δεύτερον γιατί προσέχουν και οι ίδιες. Να σημειώσουμε επίσης ότι η γιαγιά στην Ελλάδα της κρίσης, που οι νέοι γονείς εργάζονται από πρωί ως αργά το απόγευμα, έχει ιδιαίτερα ενεργό ρόλο στη ζωή του παιδιού. Έτσι δεν ισχύει πλέον το “σήμερα θα μείνω στη γιαγιά και θα φάω ό,τι θέλω”. Οι ώρες που περνούν τα παιδιά με τη γιαγιά και τον παππού είναι πολύ περισσότερες από ό,τι παλαιότερα. Οι ημέρες λοιπόν της διατροφικής ασυδοσίας έχουν παρέλθει, από τη στιγμή που η γιαγιά αναλαμβάνει και καθημερινούς ρόλους- ας το πούμε- μαμάς (όπως είναι για παράδειγμα το μενού της ημέρας).

Σε κάθε περίπτωση όμως η Ελληνίδα γιαγιά διατηρεί ακόμη το κατοχικό σύνδρομο. Το παιδί πρέπει, κατά τη γνώμη της, να φάει όλο το φαγητό στο πιάτο μέχρι και την τελευταία μπουκιά. Ακόμη και αν δεν πεινάει! Η επιμονή αυτή της γιαγιάς δε συμβαδίζει με τις διατροφικές ανάγκες του κάθε παιδιού. Τα παιδιά θέλουμε να τρώνε όταν πεινούν. Θέλουμε να συνδυάσουν το φαγητό με μία ευχάριστη και όχι καταναγκαστική διαδικασία. Μία ιεροτελεστία που απολαμβάνουν με δική τους πρωτοβουλία χωρίς πίεση.

Αγαπημένη μου γιαγιά, δώσε βάση στην ποιότητα και όχι στην ποσότητα
Αρκετές γιαγιάδες νιώθουν ικανοποίηση όταν το εγγονάκι τρώει πολύ. Ο στόχος είναι να τρώει σωστά και όχι πολύ. Εδώ είναι που επεμβαίνει ο νέος γονέας, για να εξηγήσει τον στόχο της διατροφής τονίζοντας πως αυτή είναι η ευκαιρία όλης της οικογένειας να ακολουθήσει μία ισορροπημένη διατροφή. Το ημερήσιο μενού θέλουμε να είναι πλούσιο και να μην αποκλείει καμία διατροφική ομάδα. Να περιλαμβάνει πολλά φρούτα και λαχανικά, ωμά ή βραστά. Πειραματιζόμαστε μαζί με το παιδί για διάφορες τροφές, ακόμη και για αυτές που δεν του αρέσουν. Τις μαγειρεύουμε διαφορετικά ώστε να του κινήσουμε το ενδιαφέρον. Περιορίζουμε τη ζάχαρη, που βρίσκεται συνήθως στο γλυκάκι που ακολουθεί το κυρίως γεύμα μετά το σχολείο και φροντίζουμε ώστε τα σνακ να είναι πλούσια σε βιταμίνες.

Τέλος, δεν κρίνουμε τη γιαγιά και τον παππού. Είναι εύκολο να ρίχνουμε τις ευθύνες στους άλλους, δύσκολο να δώσουμε τη σωστή καθοδήγηση.


Διαιτολογικές Υπηρεσίες



Επικοινωνία:

Τ: 210 99 60 989

Η γιαγιά μάς κακομαθαίνει διατροφικά
Η γιαγιά και ο παππούς είναι από τις πιο εμβληματικές μορφές της ελληνικής οικογένειας και αναπόσπαστο κομμάτι της παιδικής ηλικίας μας. Από τα παλιά τα χρόνια μέχρι σήμερα, η ώρα της γιαγιάς και του παππού είναι η αγαπημένη μας αφού συνήθως σημαίνει δώρα, παιχνίδι, πολύ φαγητό και κυρίως “ελεύθερο” φαγητό.

Τι γίνεται όμως όταν αυτό συμβαίνει συχνά; Πόσο μπορεί η γιαγιά να βγάλει το παιδί εκτός διατροφικού προγράμματος και τι μπορούμε να κάνουμε ως γονείς γι’ αυτό;

Η σύγχρονη γιαγιά
Η γιαγιά που μας έφτιαχνε εκείνη τη στιγμή ό,τι λιχουδιά θέλαμε, δεν υπάρχει πια. Πρώτον γιατί οι γιαγιάδες έχουν εκσυγχρονιστεί με αποτέλεσμα να γνωρίζουν πολλά περισσότερα για ζητήματα διατροφής και δεύτερον γιατί προσέχουν και οι ίδιες. Να σημειώσουμε επίσης ότι η γιαγιά στην Ελλάδα της κρίσης, που οι νέοι γονείς εργάζονται από πρωί ως αργά το απόγευμα, έχει ιδιαίτερα ενεργό ρόλο στη ζωή του παιδιού. Έτσι δεν ισχύει πλέον το “σήμερα θα μείνω στη γιαγιά και θα φάω ό,τι θέλω”. Οι ώρες που περνούν τα παιδιά με τη γιαγιά και τον παππού είναι πολύ περισσότερες από ό,τι παλαιότερα. Οι ημέρες λοιπόν της διατροφικής ασυδοσίας έχουν παρέλθει, από τη στιγμή που η γιαγιά αναλαμβάνει και καθημερινούς ρόλους- ας το πούμε- μαμάς (όπως είναι για παράδειγμα το μενού της ημέρας).

Σε κάθε περίπτωση όμως η Ελληνίδα γιαγιά διατηρεί ακόμη το κατοχικό σύνδρομο. Το παιδί πρέπει, κατά τη γνώμη της, να φάει όλο το φαγητό στο πιάτο μέχρι και την τελευταία μπουκιά. Ακόμη και αν δεν πεινάει! Η επιμονή αυτή της γιαγιάς δε συμβαδίζει με τις διατροφικές ανάγκες του κάθε παιδιού. Τα παιδιά θέλουμε να τρώνε όταν πεινούν. Θέλουμε να συνδυάσουν το φαγητό με μία ευχάριστη και όχι καταναγκαστική διαδικασία. Μία ιεροτελεστία που απολαμβάνουν με δική τους πρωτοβουλία χωρίς πίεση.

Αγαπημένη μου γιαγιά, δώσε βάση στην ποιότητα και όχι στην ποσότητα
Αρκετές γιαγιάδες νιώθουν ικανοποίηση όταν το εγγονάκι τρώει πολύ. Ο στόχος είναι να τρώει σωστά και όχι πολύ. Εδώ είναι που επεμβαίνει ο νέος γονέας, για να εξηγήσει τον στόχο της διατροφής τονίζοντας πως αυτή είναι η ευκαιρία όλης της οικογένειας να ακολουθήσει μία ισορροπημένη διατροφή. Το ημερήσιο μενού θέλουμε να είναι πλούσιο και να μην αποκλείει καμία διατροφική ομάδα. Να περιλαμβάνει πολλά φρούτα και λαχανικά, ωμά ή βραστά. Πειραματιζόμαστε μαζί με το παιδί για διάφορες τροφές, ακόμη και για αυτές που δεν του αρέσουν. Τις μαγειρεύουμε διαφορετικά ώστε να του κινήσουμε το ενδιαφέρον. Περιορίζουμε τη ζάχαρη, που βρίσκεται συνήθως στο γλυκάκι που ακολουθεί το κυρίως γεύμα μετά το σχολείο και φροντίζουμε ώστε τα σνακ να είναι πλούσια σε βιταμίνες.

Τέλος, δεν κρίνουμε τη γιαγιά και τον παππού. Είναι εύκολο να ρίχνουμε τις ευθύνες στους άλλους, δύσκολο να δώσουμε τη σωστή καθοδήγηση.